دیشب با آقای همسر دعوام شد. اونقدر از دستش ناراحت شدم که دلم می خواست بکشمش. شانس آوردم که تفنگی چیزی دم دستم نبود وگرنه امروز حتما گوشه زندون بودم. دلم میخواست خفش کنم.دوست داشتم دیگه هیچ وقت نبینمش.

از عید فطر به این طرف کلی مهمون داشتم و اونقدر خسته شدم که حد و اندازه نداره. هر چند روز یک بار مهمون از شهرستان ، این چند روز آخر هم هر روز . دیگه به جنون رسیدم و کلی خسته شدم . دیروز به لطف و کرم روزگار خونه از مهمون خالی شد و من تونستم نفس راحتی بکشم.

مشکل اینه که وقتی زن خونه شاغل باشه و هر روز تا ساعت پنج بعد از ظهر سر کار باشه و دیر وقت بیاد خونه ، دیگه چه توانی براش می مونه که مهمون داری کنه ؟ دیروز وقتی مهمونام رفتند و تنها شدیم مجبور بودم که تمام خونه رو تمیز کنم چون واقعا کثیف و بهم ریخته بود. از ساعت دو شروع به کار کردم. هی این کار بکن اون کارو بکن . آقای همسر چیکار کرد ؟ ! نشست جلوی تلویزیون و پاهاش رو هم گذاشت رو میز جلوی مبل و لم داد  و برای خودش تلویزیون تماشا کرد. اونقدر کفری شده بودم که حد نداشت اما جلوی خودمو گرفتم تا چیزی بهش نگم . یه خورده غر غر کردم و مجبورش کردم که یه کوچولو کمکم کنه اما افاقه نکرد.

تا ساعت شش  هفت کارم طول کشید . بعد رفتم حموم و بعد هم مجبور بودم کلی لباس آقای همسر رو اتو کنم. بهش گفتم بیا یه کم کمک کن دارم غش می کنم گفت نمی تونم ، می خوام تلویزیون تماشا کنم و خسته ام . بهش گفتم اگه جهنم وجود داشته باشه تو باید بری ته اون از بس بی خیالی و درکم نمی کنی . خیلی راحت گفت من که زن نگرفتم لباس اتو کنم حالا که شوهر کردی باید این کارها رو بکنی . خیلی خیلی عصبانی شدم اما باز به روی خودم نیاوردم . یه ساعتی لباس اتو کردم وقتی اومدم دیدم همچنان لم داده و بی خیال نشسته . دیگه قاطی کردم و می خواستم بکشمش. اون هم اصلا کم نمی آورد و کلی حالمو با حرفاش گرفت.

هیچ وقت این قدر بی خیال نبود . همیشه تو کارها کمکم می کرد اما نمی دونم دیروز چی شده بود که اصلا منو نمی دید! من هم که تمام خستگی این چند وقت تو تنم بود دیگه کنترلمو از دست دادم و داد و قال راه انداختم. وسط داد و بیداد من میگه من اون حرفا رو شوخی شوخی گفتم و منظوری نداشتم و فقط می خواستم اذیتت کنم. خدا وکیلی تو اون شرایط و با اون اوضاع و احوال وقت شوخی بود! بهش گفتم تو که این همه دم از دموکراسی و آزادی و تساوی زن و مرد می زنی واقعا" که هیچ کدومشو عملا" قبول نداری چون به ضررت تموم می شه و  ....... بهش گفتم حداقل از جات بلند می شدی و جهت گول مالوندن سر من هم شده یه سری بهم می زدی ببینی زنده ام یا مرده ! خلاصه که بد جور عصبانی شدم و .... تا خود صبح خوابم نبرد. از این که نتونستم خودمو کنترل کنم و شلوغ نکنم خیلی خیلی ناراحتم . خودم از خودم این انتظار رو نداشتم اما باور کنید به اینجام رسیده بود.

آلان فکر می کنم که قلبم شکسته نه بخاطر اینکه چرا بهم کمک نکرد و یا چرا اینقدر خسته شدم بلکه بخاطر حرفش که گفت این کار وظیفته .آیا این قلب شکسته التیام پیدا می کنه ؟

خیلی خیلی ناراحتم دلم می خواست امروز با کسی صحبت کنم اما نشد. اصلا" هم دلم نمی خواست با مامانم صحبت کنم چون به نظرم خیلی گوش شنوا نداره و بیشتر نصیحت می کنه . به یکی از دوستام هم زنگ زدم ولی جواب نداد ، کلی دلواپسش شدم. خلاصه نمی دونم شکایت این آقای همسر رو به کجا ببرم و با کی حرف بزنم تا کمی آروم شم ؟

جالبش اینه که همیشه وقتی بین دوستامون شکر آب می شه این آقای همسره که واسطه می شه و کلی نصیحت و روان شناسی بازی در میاره اون وقت امروز خودمان به همون درد دچار شدیم و با هم دعوامون شد .

راستی وقتی عصبانی و ناراحت هستید چیکار می کنید ؟

پ ن : تو این سالها خیلی کتاب در مورد شناخت مردان - روان شناسی مردان و روابط زن و شوهرها خوندم . تو اینترنت هم کلی مطلب در این خصوص مطالعه کردم اما نمی دونم چرا گاهی وقت ها زمانی که عصبانی میشم نمی تونم جلوی خودمو بگیرم و خودمو کنترل کنم. خوب می دونم که بین دو آدم هم جنس هیچ وقت نمی شه تفاهم کامل حکمفرما شه و هیچ دونفری مثل هم نیستند بخصوص زن و شوهر هایی که فرهنگ های متفاوتی نسبت به هم دارن. همیشه میگم در خانواده های سنتی چون کلا کار مرد و زن کاملا روشن و مشخص هست مشکلات و دعوا کمتره . چون هم زن و هم مرد می دونن که چه کارهایی رو باید انجام بدهند و براساس اون عمل می کنن. مرد فقط کار بیرون و زن فقط کار داخل خونه و بچه داری . در نتیجه زن هرچه قدر خسته باشه وظیفه خودشو می دونه و مرد هم همین طور اما امان از روزی که زنها شاغل شدند . اون وقت شد که انتظاراتشون برای اینکه آقایون در خونه باید بهشون کمک کنند بالا رفت ( البته حق هم دارند. نمیشه که هم بیرون کار کنند و هم تو خونه مگه چقدر جون دارند. سوپر زن هم بودند یه روزی از پا در میان ) و مردها هم گیج از این شرایط و از حقوق از دست رفته شان . مسلمه که هیچ مردی دوست نداره از لم دادن و فرمان دادن در خونه دست بکشه و در کارهای خونه هم پایه زن کار کنه . البته خیلی از مردها کمک می کنند اما چون کار خونه مختص زنه مرد هیچ وقت کارشو جدی نمی گیره و بیشتر از زیرش در میره . هرچی باشه مردی گفتند زنی گفتند. . . و اینک ما مانده ایم و این دایره پرگار   . . .  و هاج و واج .